Zegarek trzymany w szufladzie starzeje się inaczej niż ten noszony na rękę. Wydawałoby się, że leżenie to najlepszy sposób na zachowanie mechanizmu w idealnym stanie — mniej wstrząsów, mniej kontaktu z kurzem i potem. Rzeczywistość jest jednak inna. Mechanizm, który nie pracuje, nie rozprowadza smaru, a oleje w łożyskach osi i kamieniach zaczynają się rozwarstwiać i krzepnąć. Po kilku miesiącach bezruchu elementy chodu potrzebują ponownego naoliwienia, a przy pierwszym uruchomieniu pracują na sucho, co przyspiesza zużycie.
Ważniejszy bywa jednak czynnik, o którym zapomina wielu właścicieli: światło. Kwarcowe modele ze wskazówkami pobierają prąd z ogniwa nawet wtedy, gdy nie są noszone, a w ciemnej szufladzie fotowoltaiczny mechanizm nie ma szans na doładowanie. Zegarki z ogniwem światłoczułym po prostu rozładowują się do zera i po dłuższym czasie odzyskanie pełnej pojemności bywa trudne. Jeśli chcesz zrozumieć, jak w praktyce przebiega ten proces i czego unikać, zajrzyj do materiału o tym, jak działa ogniwo pod tarczą — wyjaśnia ono, dlaczego ekspozycja na światło jest częścią codziennej pielęgnacji, a nie dodatkiem.
Ruch działa na mechanizm jak regularny trening. Noszony zegarek jest codziennie delikatnie wstrząsany, jego sprężyna główna pracuje, a w modelach automatycznych rotor utrzymuje naciąg. Smar krąży po powierzchniach trących, nie osiada w jednym miejscu i nie wysycha tak szybko. Drobne, powtarzalne ruchy pomagają też utrzymać dokładność chodu, bo elementy balansu pracują w ustabilizowanych warunkach. Zegarek, który stoi, po prostu nie ma okazji do takiej pracy.
Praktyczny wniosek jest prosty: nie chowaj zegarka na stałe do ciemnej szuflady. Jeśli nie nosisz go codziennie, wyjmuj go co jakiś czas, nakręcaj i wystawiaj na światło dzienne — nawet pośrednie, rozproszone. W ten sposób zachowasz zarówno smar w łożyskach, jak i pojemność ogniwa. Leżakowanie w ciemności nie chroni mechanizmu, tylko odracza problem, który i tak pojawi się przy pierwszym założeniu.